Schrijfwedstrijd: 'De toekomst ligt in onze handen – hiv/aids 2009’

Wil jij een bekend schrijver worden?

Wil jij een mini laptop winnen?

Doe mee aan onze schrijfwedstrijd!

AIDS Foundation East-West (AFEW) nodigt aanstormende schrijftalenten met een passie voor humanitaire en sociale onderwerpen, om mee te doen aan de schrijfwedstrijd voor Wereld Aidsdag 2009.

De wedstrijd wordt gehouden in drie regio’s:

• Centraal-Azië
• Russische Federatie
• Oekraïne, Moldavië, Wit-Rusland

Onze jury, bestaande uit professionele journalisten uit iedere regio, zal het meest verrassende en inspirerende werk met het thema 'De toekomst ligt in onze handen – hiv/aids 2009’ selecteren en publiceren in print en online media.

'Ik ben vóór het leven!', Nataliia E.S. Kostenko, Kiev, Oekraïne.
'Mijn niet fictieve leven’, Maria, Moskou.
'Jouw toekomst is in jouw handen', Olga Tulyanova, Tadzjikistan.

 

Nataliia E.S. Kostenko, Kiev, Oekraïne.

Wat je verwerpt, blijft bij je.
Carl Jung

Als we oude, afgesleten leuzen blijven gebruiken, zijn we gedoemd te mislukken. Grote sommen geld, zelfopoffering en alle inspanningen van de mensen die werken in het veld – dit alles wordt verspild als we doorgaan met de verkeerde aanpak.

Moeder Theresa zei ooit: ‘Ik zal nooit een anti-oorlogsbijeenkomst bijwonen, maar als je er een voor de vrede organiseert, ben ik van de partij.’ En ik deel haar wereldbeeld volkomen. Vandaag de dag is de strijd tegen aids veranderd in een ‘wereldwijde oorlog’. Maar ik weiger me aan te sluiten bij diegenen die tegen iets vechten; ik doe alleen mee met de strijd vóór het bereiken van iets. Ik zie het als een gevecht vóór het spirituele welzijn van alle bewoner van Moeder Aarde. Onze overwinning betekent een triomf voor een morele strijd die, als ze gevoerd wordt, het risico op de verspreiding van hiv tot een minimum zal beperken. Om dit te bereiken, moeten we werken aan het versterken van begrippen als Familie, Trouw, Gezond leven en Waardering voor alles wat leeft.

We moeten veranderen: beginnend met ons dagelijks leven en daarna de leuzen van onze beweging. We moeten positieve ideeën naar voren brengen en de negatieve verwijderen. Voor sommigen lijkt het absurd of zelfs godslasterlijk om te zoeken naar optimisme, terwijl de honderdduizenden mensen lijden en sterven. Maar, terwijl de zoektocht naar geneesmiddelen tegen doorgaat, moeten we allemaal doorgaan met te leven vóór: bescherming van het milieu, goede en voor iedereen toegankelijke gezondheidszorg, goede intermenselijke relaties en de echte waarden van het leven. Deze waarden kunnen niet worden overstemd door vergetelheid, veroorzaakt door drugsgebruik, omdat ze de prozaïsche details van het dagelijks leven te boven gaan en het streven naar vriendschap en waardering door uzelf te offeren aan een gedeelde naald. En ik zelf loop hierbij voorop. Ik zal borden omhooghouden met woorden als: ‘Vóór tolerantie vóór hiv-positieve mensen’, ‘vóór toegang tot behandeling’ en ‘vóór het LEVEN’. En ik zal ze in de felste kleuren schilderen.

In feite moeten we al voortdurend strijd leveren met onze eigen tekortkomingen en die in de wereld om ons heen. Je overwint een negatieve situatie en een andere staat al weer klaar. En de strijd gaat eindeloos door. We leven in staat van continu verzet, die onze innerlijke kracht raakt.  Het enige wat wij moeten doen, is zelf de verandering worden die wij verwachten en zelfs van anderen eisen. Hoeveel mensen die condooms uitdelen en adviseren om ze voor elke seksueel contact te gebruiken, gebruiken ze zelf in hun privéleven? Of maken ze zich er van af met een; ‘Ik kan mijn seksuele partner vertrouwen’, waarmee ze aangeven andere paren niet te vertrouwen en hun eigen leven in gevaar brengen?

In mijn leven heb ik nooit zoveel optimisme gezien, als bij mensen met hiv. Ze zijn niet verbitterd en zijn niet uit op wraak, om wat er met hen is gebeurd.…In tegendeel, velen vinden een innerlijke kracht - het besef hoe waardevol het leven is - die voorheen verborgen was. Elke dag zie ik hun pijn, wanhoop en tranen, wanneer zij horen dat ze met hiv zijn geïnfecteerd... Maar ik steun ze vanaf het begin, omdat zij vóór het leven vechten! Ze verzetten zich niet tegen aids, en hun uiteindelijke dood, omdat zij weten dat verzet niet het antwoord is. Liever vechten ze bewust:

• vóór iedere nieuwe dag,
• vóór begrip van anderen,
• vóór een glimlach van lotgenoten,
• vóór de kans om anderen te helpen, met het vertellen van hun eigen verhaal, door te praten over hun fouten en door ervoor te zorgen dat anderen de juiste informatie hebben, nog voordat de diagnose wordt gesteld.

Maar ik ben bovenal vóór hiv/aids-preventie vanaf het eerste begin.

 

 

Door Maria, Moskou

Zoals de meeste mensen, wist ik na mijn eindexamen en zelfs tot na mijn afstuderen aan de universiteit, maar weinig over hiv/aids. Het had niets met mij te maken…
Natuurlijk kregen we ieder jaar een bezoekje van bepaalde mensen die met monotone stem vervelende dingen bespraken en briefkaarten en kalenders achterlieten met angstaanjagende spreuken als; ‘aids is dood’, ‘pas op voor de naald van de drugsverslaafde’ enz. Maar het was allemaal ver van mijn bed en zeker niet van toepassing op mij. Het is ook moeilijk voor te stellen; iemand die je op straat, boosaardig lachend met een naald steekt en wegrent, toch?

Zo leefde ik tevreden, kijkend door een roze gekleurde bril, tot ik afstudeerde aan de universiteit.

En toen? Ik kreeg een baan en daarmee begon mijn ‘liefde’ voor de hiv/aidshulpverlening. Mijn eerste ontmoeting met iemand met hiv, mijn eerste training, het eerste gesprek na een positieve hiv-test, de eerste tranen van een 17 jarig meisje dat net haar diagnose had gehoord…

En na zes maanden vloeide mijn werk over in mijn privéleven.

We ontmoetten elkaar op 1 december. Ik kon niet voorzien hoe symbolisch deze datum voor mij zou worden!

Lachende ogen, een brede glimlach… ik viel als een blok voor hem!

Ik wist dat de man van mijn keuze anders was – hij was seropositief. En ik wist ook van het bestaan van tegenovergestelde paren. Maar dat was niet het probleem. Het grootste probleem was dat wij allebei niet vrij waren: hij woonde samen met zijn vriendin, en ik was verloofd en zou gaan trouwen…

Ik ging niet trouwen!

En wij werden een stel! Het meest kostbare geschenk dat het leven me kon geven! Dit ‘stukje epidemie’, waar iedereen bang voor was, werd de liefde van mijn leven!!!

Nu krijg ik veel vragen van mensen die nog steeds op het niveau van de schoolbriefkaarten en kalenders denken: of ik niet bang ben dat ik zal worden geïnfecteerd? Of ik bang ben voor de toekomst? Of dat ik een ziek kind zal krijgen? NEE! Ik ben niet bang!

Ik ben een weldenkend mens en beschik over alle informatie. Ik kan mijn eigen keuzes maken en ik ben echt verliefd. Ik houd van iemand met een + teken…

Misschien is mijn persoonlijke geschiedenis niet echt van invloed op de samenleving. Misschien zullen mensen minachtend reageren op mijn levensverhaal. Maar ik hoop echt dat op een dag mensen niet langer zullen zoeken naar steeds nieuwe redenen om elkaar te slecht te behandelen (geslacht, nationaliteit, huidskleur, diagnose, inkomsten… en ga zo maar door.)
 
Het grootste probleem van leven met hiv is niet de ziekte zelf, maar de manier waarop mensen er mee omgaan – het verzinnen van extra gevolgen, verwijten maken, verstoten…

PS. 1 december komt er snel aan! Onze eigen kleine verjaardag!

 

Door Olga Tulyanova
Hoofd van de DINA Sociale Dienst, Tadzjikistan

Ik hoor je tranen in de stilte; je huilt, mijn liefste, in je slaap,
Alles waar je van hield heeft je bedrogen, kapot gemaakt,
Maar je smoort de tranen van je ziel
En sust de onstuitbare noodkreet van je hart.
Hij heeft je onrechtvaardig behandeld; en je zuiverheid onrecht aangedaan.
Hij smeekt om vergeving, en kust je handen, maar vergeefs:
Hij begrijpt je niet, en het liegen zal doorgaan,
Hij zegt dat hij er niet voor je kan zijn, een rivier scheidt jullie
Hij wil naar je toe zwemmen, maar hij vreest het woeste water.
Je verwijten zijn terecht.
Maar er is vriendelijkheid om je heen en de steun van een sterke hand.
Ooit zal hij zich verraden voelen door een hartverscheurend verlies
En zal hij zich jou herinneren, en eindelijk de pijn begrijpen
Waar jij bittere tranen om huilde, maar jij…leeft, vergeet, en hebt lief…

Dit gedicht is opgedragen aan een 18 jarig meisje, dat naar onze sociale dienst kwam voor psychologische hulp. Ze vertelde dat ze verliefd was op een jonge man (haar eerste liefde). Maar op een dag belandde ze met een vriendin bij een dronken groep mannen, en werd ze verkracht. Na deze verschrikkelijke ervaring, bleek ze hepatitis C te hebben opgelopen. Toen haar vriend erachter kwam verliet hij haar, ondanks zijn eed van eeuwige liefde en trouw. Het meisje probeerde zichzelf een paar keer van het leven te beroven, maar dat is gelukkig mislukt. Ik hoop dat het goed met haar komt. Zij is zo jong en zo mooi.