Oekraïne
Totale bevolking
| 45 963 000* |
Geregistreerd aantal hiv-infecties (#)
| 161 119** |
Geschat aantal hiv-infecties (#)
| 350 000 |
Nieuw geregistreerde infecties in 2008 (#)
| 19 842** |
* CIS Interstate Committee for Statistics, December 2009.
** Oekraïens Nationaal Aidscentrum, ministerie van Gezondheidszorg, gegevens van december 2009.
*** ‘Report on the Global AIDS Epidemic', UNAIDS, augustus 2010
Oekraïne is een land van vlaktes en bergen dat grenst aan Rusland, Wit-Rusland, Polen, Slowakije, Hongarije, Roemenië en Moldavië. Het bestaat al meer dan zeshonderd jaar. In de 10de eeuw vormde Oekraïne het centrum van Kyivan Rus, de oorsprong van de Slavische nationale identiteit. Na periodes van overheersing door diverse bevolkingsgroepen, werd Oekraïne in 1917 onafhankelijk om in 1920 te worden ingelijfd bij de Sovjet-Unie. Oekraïne werd opnieuw onafhankelijk in 1991, en de hoofdstad werd Kiev; 78% van de bevolking bestaat uit etnische Oekraïeners, maar vanwege nauwe banden met Rusland wonen er ook veel Russen. Het Oekraïens is de officiële taal, maar het Russisch wordt overal gesproken. Het grootste deel van de bevolking is orthodox christelijk.
Oekraïne hoort in economisch opzicht bij de top dertig van de wereld. Hoewel er momenteel sprake van groei is, wordt de ontwikkeling belemmerd door de slechte infrastructuur en de verlammende bureaucratie. De president, Viktor Joeschenko, werd in 2005 tijdens de Oranje Revolutie gekozen.
Op dit moment heeft Oekraïne het hoogste aantal hiv-infecties in Europa. De epidemie treft vooral de kwetsbare groepen, en in het bijzonder spuitende drugsgebruikers. Oekraïne is een belangrijke migratieroute tussen Azië en Europa. De epidemie neemt toe door groeiend handelsverkeer, de groter wordende seksindustrie en intraveneus drugsgebruik. Naast overdracht onder homoseksuele mannen neemt nu ook overdracht onder heteroseksuelen snel toe. De Oekraïense overheid steunt hiv-preventie en behandeling, maar wordt in de uitvoering daarvan gehinderd door discriminatie van risicogroepen. Er is ook een slechte coördinatie en integratie van diensten en een gebrek aan gekwalificeerd personeel. De begroting voor de hiv-programma’s is ontoereikend. De slechte coördinatie tussen hiv-, tb- en drugsprogramma’s, zorgt voor een versplinterde aanpak van de groeiende epidemie.